Ορισμένα είναι προστατευόμενα, όπως ο κρίνος της θάλασσας, η φτέρη του νερού και το νεροκάστανο. Άλλα φυτά πάλι, όπως οι αρμυρήθρες, τα ψαθιά και τα καλάμια, δεν είναι σπάνια, αλλά είναι σημαντικά, καθώς εκεί φτιάχνουν τις φωλιές τους οι καλαμοκανάδες, οι βαρβάρες, οι πορφυροτσικνιάδες, οι πρασινοκέφαλες πάπιες και οι λιμνοβάτραχοι.

Το πολύτιμο παραποτάμιο δάσος με τις ιτιές, τα σκλήθρα, τις λεύκες, τις φτελιές και τα καραγάτσια, προσφέρει στήριξη στις όχθες των ποταμών, δημιουργεί τους απαραίτητους φυσικούς διαδρόμους για την ασφαλή περιπλάνηση της αγριόγατας και του λύκου, ενώ στις ρίζες των δέντρων αναπαύεται και φωλιάζει η ακριβοθώρητη βίδρα.

Τέλος, οι ανεμοδαρμένες αμμοθίνες με τις θαλάσσιες λεβάντες, την αντράκλα, τις γαλατσίδες και το θαλασσόχορτο, προσφέρουν καταφύγιο και τροφή σε πεταλούδες, σκαθάρια, τη μεσογειακή και την ελληνική χελώνα.

Kάποια από τα οποία κινδυνεύουν με εξαφάνιση, όπως ο λαγόγυρος και η βίδρα, κάποια τα οποία τα συναντάμε δύσκολα είτε γιατί κινούνται μέσα στη βλάστηση (αγριόγατες, φίδια, χελώνες), είτε αθόρυβα τις νύχτες (νυχτερίδες).

Άλλα, όπως οι λύκοι, κυκλοφορούν σε ομάδες κυρίως όταν σκοτεινιάζει, ενώ η παρουσία κάποιων είναι πιο συχνή, αν και όχι πάντα φανερή (αλεπούδες, ασβοί, μυγαλές, μυωξοί). Αξίζει να σημειωθεί ότι στις αμμοθίνες της Αλυκής Κίτρους έχει παρατηρηθεί ένας από τους μεγαλύτερους πληθυσμούς μεσογειακής χελώνας στην Ευρώπη.

Η περιοχή είναι επίσης πολύ σημαντική και για την ερπετοπανίδα, καθώς φιλοξενεί τους μεγαλύτερους πληθυσμούς της μεσογειακής χελώνας στην Ευρώπη.